Alfa Romeo

  Firma Alfa Romeo – oficjalne założenie firmy datuje się na 24 czerwca 1910 roku. Bazą powstania marki było założenie w 1906 roku firmy sprzedającej samochody w miejscowości Portello w okolicach Mediolanu przez przedsiębiorcę i pioniera motoryzacji Alexadre Darracqa. Z firmy handlowej w 1909 roku przekształciła się ona w firmę montującą samochody marki Darracq.Jednak kłopoty finansowe spowodowały, że została przejęta przez okolicznych przedsiębiorców z Lombardii, którzy wykupili zakład. Po zmianie właścicieli została ona nazwana A.L.F.A. od skrótu Anonima Lombarda Fabbrica Automobili (Lombardzka Fabryka Samochodów Spółka Akcyjna).

  Pierwszym autem jakie zostało wyprodukowane przez firmę był model 24 HP, który został wyprodukowany w 1910 roku z myślą o starcie w wyścigu Targa, odbywającego się po krętych drogach Sycylii. Konstruktorem tego auta był Giuseppe Merosi. Również w 1910 roku, ale trochę później wszedł do produkcji kolejny model o nazwie 12 HP, bliźniaczo podobny do 24 HP, ale mniejszy i o prostszej konstrukcji. Te dwa typy ALFY były produkowane do 1913 roku, kiedy to do produkcji wszedł kolejny model 40-60 HP. W okresie I wojny światowej ówczesne władze Włoch zmusiły kierownictwo firmy do produkcji wojskowej (między innymi amunicji, broni i techniki lotniczej). W 1915 roku został właścicielem i objął kierownictwo zakładów przedsiębiorca włoski Nicola Romeo, od którego nazwiska w 1918 (niektóre źródła podają w1919) roku powstał drugi człon nazwy firmy ALFA „Romeo”. Po przejęciu firmy przez Nicolę Romeo, zaczęła ona w okresie wojny wytwarzać produkty na potrzeby wojska. Zakończenie wojny spowodowało, że fabryka znowu zaczęła produkować samochody. Pierwszym autem o nazwie Alfa Romeo był model 20-30 HP wyprodukowany w 1920 roku.

  Kolejnym modelem jest model RL z sześciocylindrowym silnikiem, który ujrzał światło dzienne w latach 1921-`1922. W początkowym okresie nazywany G1/G2 i był produkowany do 1927 roku. Następnym autem Alfy mającym początki produkcji w 1923 roku, nawiązującym do RL jest model RM z silnikiem czterocylindrowym, który był słabszą jednostką i zarazem tańszą w zakupie. Był on produkowany do 1925 roku. Właśnie na tym modelu skończyła się produkcja aut użytkowych z czterocylindrowymi silnikami w latach międzywojennych.

  W 1923 roku głównym konstruktorem fabryki zostaje Vittorio Jano. Pod jego skrzydłami powstają modele z sześciocylindrowymi silnikami takie jak 6C 1500 produkowany od 1927 roku, 6C 1750 z 1929 roku

oraz mocniejsze wersje sześciocylindrowe takie jak 6C-1900 z roku 1933, 6C-2300 z roku 1934 a także 6C-2500 z roku 1939. Równolegle do samochodów z silnikami sześciocylindrowymi od 1931 roku były produkowane również auta z ośmiocylindrowymi silnikami noszące odpowiednio nazwę w zależności od pojemności cylindrów 8C-2300, 8C-2600, 8C-2900, których produkcja trwała do 1939 roku. Działania wojenne i produkcja w fabryce pod potrzeby wojska spowodowały w okresie wojennym wstrzymanie produkcji aut. Po zakończeniu działań wojennych równolegle z produkcją pod potrzeby wojska uruchomiono produkcję samochodów.

  Pierwszym modelem po wojnie jaki został wyprodukowany była sześciocylindrowa Alfa Romeo 6C-2500. Była ona produkowana do roku 1949 roku. Zmodyfikowany model na 6C-3000 był jeszcze w produkcji do 1954.

  Od 1950 roku w miejsce sześciocylindrowych 6C-2500 zaczęto wytwarzać Alfy z silnikami czterocylindrowymi z oznaczeniem cyfrowym modelu Alfa Romeo 1900.

  Kolejnym modelem z oznaczeniem cyfrowym i silnikiem czterocylindrowym była Alfa Romeo 2000 którą produkowano w miejsce 1900-tki w latach 1957 – 1961,

by od 1962 roku w ich miejsce zacząć produkować Alfę Romeo 2600 z silnikiem sześciocylindrowym. Produkowano ją do 1968 roku. Wszystkie modele oznaczone tylko cyfrowo były produkowane jako sedany, coupe i kabriolety. W owym czasie były zaliczane do samochodów klasy wyższej średniej. Równolegle do w/w modeli produkowano w fabryce również inne modele między innymi kompaktowe Dauphine na licencji francuskiego Renault w latach 1959-1964

oraz po raz 1-szy w historii marki oznaczoną nazwą, a nie symbolem  -Alfa Romeo Giulietta-, która była produkowana w latach 1955-1965. Posiadała ona pod maską aluminiową czterocylindrową jednostkę o pojemności 1290 cm³ o mocy 53 KM co przy masie samochodu do 900 kg dawało bardzo dobre osiągi temu autu. Tak jak w poprzednich modelach było ono wytwarzane jako sedan, spider i coupe, wszystkie z napędem na tylną oś.

  W latach 1962 -1978 bardzo ważną rolę w historii firmy odegrała Alfa Romeo Gulia. Był to sportowy sedan o długości nieco ponad 4 m z rozstawem osi 2510 z silnikiem zamontowanym z przodu i napędem na tylną oś. Podstawowy silnik o pojemności 1,6 oferował trochę ponad 100 KM mocy. Wraz z pięciostopniową skrzynią biegów pozwalał na bardzo dynamiczne poruszanie się tym autem. Nadwozie tego auta (sedan) cechowała lepsza aerodynamika aniżeli ówczesnego Porsche 911. Później do gamy silników benzynowych w tym aucie dołączył silnik diesla o pojemności 1,8 l i mocy 56 KM. Od 1967 do 1972 na bazie serii Giulia zaczęto produkować Alfę Romeo 1750 Berlina a do 1977 roku produkowano również model 2000. Te modele Alf plasowały się w klasie wyższej średniej czyli były klasyfikowane w segmencie o stopień wyższy od Gulii.

  Bezpośrednim następcą Alfy Romeo 1750 był model Alfetta produkowany od 1972 roku do początku lat osiemdziesiątych. Zyskała ona bardzo dużą popularność (sprzedano ponad 400 000 aut). Mocne silniki w połączeniu z doskonałą trakcją przyciągnęły sporą rzeszę klientów do salonów. Dobre warunki jezdne zostały uzyskane dzięki układowi napędu nazywanemu transaxle (silnik z przodu, skrzynia biegów przy napędzanej tylnej osi – dało to lepsze rozłożenie mas między osiami). Napęd był realizowany poprzez benzynowe jednostki czterocylindrowe 1,6; 1,8; 2,0; a także sześciocylindrowce oraz dwulitrowe doładowane diesle. Kłopoty z utrzymaniem właściwej jakości z jaką fabryka borykała się w owym czasie sprawiła wiele kłopotów użytkownikom tych aut.

  Na bazie Alfetty powstała uważana przez wielu za jedną z piękniejszych Alf – GTV, Brera i 8C Competizione, którą zastąpiła produkowana obecnie Brera.

  W latach 1971-1989 w nowo powstałej fabryce na południu Włoch w Pomigliano d'Arco koło Neapolu powstawał bardzo popularny kompaktowy samochód Alfasud (od włoskiego sud – południe). Był napędzany jednostkami benzynowymi typu bokser o pojemności od 1,2 do 1.7 i jako pierwszy model tej marki miał napęd na przód. Wyprodukowano około miliona aut tego modelu. W całej historii produkcyjnej marki w każdym okresie były produkowane auta sportowe, wyścigowe oraz coupe i kabriolety na bazie modeli podstawowych.

    Autem, które nie podbiło świata, ale zaznaczyło dość wyraźnie swoją obecność w historii marki było luksusowe coupe Montreal produkowane w latach 1970-1977 wyprodukowano w sumie około 4000 szt. Do napędu tego auta zastosowano widlastą 8-mkę, która z pojemności 2500 ccm generowała moc 204 KM napędzające tylną oś. Na niewielki popyt na ten model miał wpływ panujący w tym czasie na świecie kryzys, co wiązało się z małym zapotrzebowaniem w tym okresie na tego rodzaju auta. Alfa Romeo Giuletta Nuova produkowana w latach 1977-1985 była bezpośrednim następcą modelu Gulia. Rozwiązaniami nawiązywała do swej imienniczki produkowanej w latach 50-tych tyle, że pozycjonowana była o klasę wyżej. Napęd auta również był typu transaxle jak w modelu Alfetta. Samochód o długości 4,2 m był napędzany silnikami rzędowymi o pojemności od 1,3 do 2,0 l. Ten model kwalifikował się wówczas do segmentu klasy średniej.

  W tym czasie tj w latach 70-tych pracowano w firmie również na modelami zaliczającymi się do klasy wyższej między innym nad modelem Alfa 6 i Alfa 90. W sumie w okresie 1976-1986 wyprodukowano 12 000 tych aut. Napęd w tych modelach zapewniały benzynowe silniki V6 o mocach 135-158 KM oraz turbodoładowany pięciocylindrowy silnik diesla o mocy 105KM.

  Naturalnym następcą modeli Alfa 6, Alfa 90 był model oznaczony 164, który został wdrożony do produkcji w 1987 roku i wnosił dość istotne zmiany w stosunku do poprzednika. W odróżnieniu od poprzedników napędzanych na tylną oś oferował on silnik z przodu z napędem kół przednich. Alfa Romeo 164 została skonstruowana po przejęciu fabryki przez koncern Fiata w 1986. Z tego też powodu bazowała na podobnych rozwiązaniach technicznych jak Fiat Croma, Lancia Thema czy Saab 9000. W latach 1987-1997 zostało wyprodukowanych ponad 270 tyś. tych aut. Jako ciekawostkę można podać, że w roku 1993 przedstawiono odmianę Q-4 tego modelu z zaawansowanym napędem na obie osie.

  Modelem który bezpośrednio zastąpił 164 jest 166 którego produkcję datuje się od 1998 do 2007. Przez okres 3-ch lat nie produkowano aut klasy wyższej. W 2011 roku jest planowana premiera następcy 166-ki modelu o nazwie 169. Ten model ma bazować na płycie LX, na której są budowane Chryslery 300 i Dodge Chargery, a to oznacza, że do poruszania tego auta najprawdopodobniej zostanie zaadaptowany napęd na tył z możliwością rozbudowy na 4 koła.

  W segmencie aut klasy średniej produkowana do 1984 roku Giulietta Nuova od 1985 r. doczekała się swego następcy w postaci modelu 75 sprzedawanego również w USA pod nazwą Milano. Auto to było produkowane do 1992 roku tylko i wyłącznie jako sedan i miało uznanie wśród użytkowników. W okresie trzech lat od rozpoczęcia produkcji powstało 170 tyś. tego rodzaju aut. Miały one układ napędowy typu transaxle. Wadą tego rozwiązania przy dość mocnych silnikach było szybko zużywające się sprzęgło. Ten model Alfy standardowo i opcjonalnie był wyposażany w wiele dodatków zwiększających bezpieczeństwo i komfort jazdy (np. automatyczna skrzynia biegów, elektryczne szyby, centralny zamek, regulowaną kierownicę w dwóch płaszczyznach, alufelgi, ABS, ASR, czy też elektrycznie sterowane fotele. To był udany samochód, który odnosił również wiele sukcesów na arenie sportowej.

  Coraz bardziej słabnąca sprzedaż doprowadziła do zmiany modelu w 1992 roku na 155. W związku z przejęciem Alfy w 1986 roku przez Fiata, właśnie w modelu 155 dało się zauważyć unifikację rozwiązań technicznych Alfy Romeo i Fiata. Wiele części do produkcji 155 zostało przejętych z Fiata Tempry, Lancii Delty i Lancii Dedry. Wówczas w silnikach benzynowych włoskich stosowanych w Alfach powszechne były wersje z dwiema świecami na cylinder zwane „Twin Spark” . W 1995 roku zastosowano technike głowic czterozaworowych na cylinder. Również ten model zaznaczył swoją obecność znacząco na arenach walki sportowej.

  Modelem zastępującym155 w klasie średniej byłą 156-ka, której produkcję rozpoczęto w 1997roku bardzo mocnym wejściem na rynek, ponieważ ten model zdobył w Europie tytuł samochodu roku 1998. Z poprzedniego modelu zostały przejęte silniki benzynowe z gamy Twin Spark oraz po raz pierwszy w samochodzie zastosowano układ wtrysku bezpośredniego wtrysku oleju napędowego typu Common Rail. W 2004 roku na rynek weszła 156 z napędem na 4 koła i przekładnią Torsen - nazwana Crosswagon.

  W 2006 roku w miejsce modelu 156 weszła 159 aspirująca do klasy wyższej średniej. Ustępujący model mimo tytułu „auto roku 1998” i zachwytów związanych z wyglądem w stosunku do swego poprzednika nie miał najlepszej opinii ogółu wskutek problemów eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem tego auta. Następujący po 156 model 159 również na samym początku został wyróżniony 3-cim miejscem w plebiscycie na auto roku 2007. Jak dotychczas opinia użytkowników tego modelu jest dużo lepsza od poprzednika.

  W klasie aut kompaktowych dobrą opinię jaką zyskało Alfasudu kontynuował model 33, który wszedł do produkcji w 1983 roku i był produkowany w wersji hatchback i kombi do 1994 roku. Napędzały ten model przede wszystkim silniki benzynowe typu bokser o pojemnościach od 1,3 – 1,7 o mocach od 90do 132 KM. Stosowany był również silnik o diesla o pojemności 1,8. Napęd w większości był realizowany na oś przednią, ale stosowane były również rozwiązania zmiennego napędu na 4 koła oraz stały (permanentny 4). Modele jak na klasę kompaktową posiadały bogate wyposażenie.

  Następcą 33-ki był model 145 (3-drzwiowy) i 146 (5-cio drzwiowy)produkowane w latach 1994-2000. W początkowym okresie produkcji stosowane były silniki typu bokser przejęte z modelu 33. Później zastąpiono je rzędowymi silnikami typu Twin spark z dwiema świecami na cylinder zarzucając produkcję bokserów w 1997 roku definitywnie. Modele te były w produkcji do 2001 roku.

  Następca, model 147 został wprowadzony na rynek w 2000 roku i był produkowany do 2009. W odróżnieniu od poprzednika pod nazwą 147 był produkowany w wersji 3 i 5-cio drzwiowej. Zastosowane materiały i wygląd poparte marką Alfa Romeo predysponowały ten model do aut klasy premium.

  Prestiżem ceną i materiałami również stara się dotrzymać kroku klasie premium następca 147-ki Giulietta produkowana od 2010 roku. Do napędu Giuletty zastosowano rzędowe silniki benzynowe o mocach od 120 do 170 KM, silniki diesla z systemem Common Rail o mocach od 105 do 170 KM. Topowym silnikiem tego modelu jest silnik 1,75 Tbi który z pojemności 1,75 generuje 235 KM i napędza obie osie auta.

  Malutkim epizodem w historii firmy jest produkcja aut małych. W latach 1983-1987 we współpracy z Nissanem był produkowany na bazie Alfasudu i Nissana Cherry model Arna. Do napędu tych aut zastosowano silniki typu bokser z Alfy. Ten model nie zawojował świata i po 5-ciu latach od rozpoczęcia produkcji zapadła decyzja o jej zakończeniu.

  Dwudziestoletnia przerwa Alfy w produkcji aut miejskich (małych) została przerwana w 2008 roku modelem MiTo i trwa z pomyślnym skutkiem do dnia dzisiejszego. Autko podobnie jak większy model Giulia predysponuje do klasy aut drogich tzw. premium. 

  W swojej historii produkcyjnej Alfa Romeo oprócz samochodów osobowych użytkowych oraz typowo przystosowanych do uprawiania sportów samochodowych produkowała również trolejbusy, samochody ciężarowe, dostawcze oraz terenowe.

Galeria artykułu